Facebook


53 minuten geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

De beide schoorstenen, die een blikvanger waren vanwege de grootte en het schone metselwerk zijn gebouwd bij de aanleg van de werf in 1904/1905. Wie toentertijd de opdracht kreeg ze te bouwen is nog steeds een open vraag. De aannemer, die de kantoren, spoorwegen en hellingen bouwde heeft ze zeker niet gebouwd. Zeer waarschijnlijk zijn ze gebouwd door een ander bedrijf van A.F. Smulders, het Venlose (Blerick) bedrijf N.V. Canoy-Herfkens, geleid door zijn zoon Piet Smulders. (Maar de bouw door N.V. Canoy-Herfkens is een aanname onzerzijds, dus open voor discussie.). De schoorstenen vervulden na de oorlog geen functie meer en we zien dan ook, dat bij aanpassingen en moderniseringen van de werf de schoorstenen het veld moesten ruimen. De schoorsteen bij de Machinebouwhal ging in 1953 als eerste tegen de vlakte. Een beschrijving over de sloop, die niet zonder slag of stoot ging, wordt beschreven in I.H.C. Het Zeskant in maart 1953. De tweede schoorsteen bij de Scheepsbouwhal moest in 1958 wijken bij de uitbouw van de hellingen en de installatie van de nieuwe 50 ton hellingkraan. Hij stond in de weg en maakte het de nieuwe kraan moeilijk bij het hijsen en manoeuvreren van secties uit de Scheepsbouwhal.

Op de foto: De grote schoorsteen bij de Scheepsbouwhal met aan de voet een bazenkantoortje. De witte vlek is het industriegebied zoals we dat tegenwoordig kennen aan weerszijden van de Mathenersserstaat. De "Merwehaven rechts op de foto is goeddeels klaar. Detail is dat een van de door Gusto voor de SHV gebouwde kolenelevateurs aan het werk is in de Merwehaven. De "Sky-line" bestaat uit wat schoorstenen met links de 'Grote Kerk' en rechts de Liduinakerk (nu Liduina Basiliek) . De 'sky -craper' is de 'Passage' (overdekte winkelpassage met theater) in het centrum van de stad.

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen
... Meer zienMinder zien

De beide schoorstenen, die een blikvanger waren vanwege de grootte en het schone metselwerk zijn gebouwd bij de aanleg van de werf in 1904/1905. Wie toentertijd de opdracht kreeg ze te bouwen is nog steeds een open vraag. De aannemer, die de kantoren, spoorwegen en hellingen bouwde heeft ze zeker niet gebouwd. Zeer waarschijnlijk zijn ze gebouwd door een ander bedrijf van A.F. Smulders, het Venlose (Blerick) bedrijf N.V. Canoy-Herfkens, geleid door zijn zoon Piet Smulders. (Maar de bouw door N.V. Canoy-Herfkens is een aanname onzerzijds, dus open voor discussie.). De schoorstenen vervulden na de oorlog geen functie meer en we zien dan ook, dat bij aanpassingen en moderniseringen van de werf de schoorstenen het veld moesten ruimen. De schoorsteen bij de Machinebouwhal ging in 1953 als eerste tegen de vlakte. Een beschrijving over de sloop, die niet zonder slag of stoot ging, wordt beschreven in I.H.C. Het Zeskant in maart 1953. De tweede schoorsteen bij de Scheepsbouwhal moest in 1958 wijken bij de uitbouw van de hellingen en de installatie van de nieuwe 50 ton hellingkraan. Hij stond in de weg en maakte het de nieuwe kraan moeilijk bij het hijsen en manoeuvreren van secties uit de Scheepsbouwhal.

Op de foto: De grote schoorsteen bij de Scheepsbouwhal met aan de voet een bazenkantoortje. De witte vlek is het industriegebied zoals we dat tegenwoordig kennen aan weerszijden van de Mathenersserstaat. De Merwehaven rechts op de foto is goeddeels klaar. Detail is dat een van de door Gusto voor de SHV gebouwde kolenelevateurs aan het werk is in de Merwehaven. De Sky-line bestaat uit wat schoorstenen met links de Grote Kerk en rechts de Liduinakerk (nu Liduina Basiliek) . De sky -craper is de Passage (overdekte winkelpassage met theater) in het centrum van de stad.

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen

2 uren geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

Op Vijf Poten Naar Dakar* (13)WIND EN ZEE DREVEN ONS TERUG Olieman Toon kent de walvisvaart A/B ZWARTE ZEE. 41° 10' NOORD, 16° 10' WEST, VRIJDAGMIDDAG “Het is een bloedig bedrijf. Ze zouden er eens van de dierenbescherming achteraan moeten kunnen. Ik heb het meegemaakt, dat er vijf harpoenen in zaten en dat ie nog wegzwom”. Het is al jaren geleden, maar Toon Roozeboom uit Vlaardingen, nestor van de bemanning en olieman op de Zwarte Zee, kan zich er nóg over opwinden. TEGENWIND TE STERK Hij staat in de machinekamer tussen de twee machtige „karren" en praat over zijn ervaringen in de walvisvaart. Ik ben de smalle trapjes afgedaald. omdat het aan dek nog steeds huilen is. Voor het eerst sinds ons vertrek heeft kapitein Poot zelfs bakzeil moeten halen en we sukkelen langzaam in noordwestelijke richting. De stormachtige tegenwind is de Zwarte Zee in de loop van de ochtend te machtig geworden. Tegenslag Wind en zee dreven ons terug in de richting waaruit we gekomen waren. De duizenden ,,paarden" van de Zwarte Zee waren nog wel tegen dit geweld bestand geweest, maar de kansen op breken van de tros namen gelijktijdig meer dan evenredig toe. Daarom geeft kapitein Poot voorlopig liever wat terrein prijs. Van harte gaat dat niet, omdat we in het etmaal dat achter ons ligt slechts 45 mijl vorderden en zo slecht zijn we niet eerder opgeschoten. We kampen nu al dagen met tegenslag en dan te bedenken, dat enkele honderden mijlen verderop de omstandigheden waarschijnlijk veel beter zijn. Vlug terug naar de machinekamer, waar Toon Roozeboom verder vertelt over zijn vijf ijzige seizoenen in het gebied van de Zuidpool. Hij voer daar van 1951 tot 1957 als stoker en olieman op de jagers die de Willem Barentsz van walvissen moesten voorzien. Zo'n jager is nog een heel schip. ,,Zevenhonderd registertonnen en een machinevermogen van 2.700 pk. Er voeren ongeveer vijftien man op. Het waren omgebouwde Canadese korvetten", aldus de toelichting van Toon Roozeboom. Pakijs „We waren een half jaar van huis en zaten door elkaar vier maanden onafgebroken in het pakijs. Er werd veel verdiend, maar daarvoor werkten we zeven dagen in de week en tenminste twaalf uur per dag. Het eerste jaar vingen we 261 vissen; toen ik voor het laatst meeging niet meer dan 98." Toon Roozeboom deelt dit koel en zakelijk en met een kennelijke voorliefde voor cijfers mee. Voor de rest blijft hij er onverschillig onder. Hij draagt, op mijn verzoek, een episode uit zijn leven voor en dat is het dan. Hij heeft in zijn leven evenwel heel wat meer gedaan dan op walvisjagers varen. Vele jaren heeft hij doorgebracht in de machinekamers van koopvaardij- en vissersschepen. Zelfs werkte hij een poosje aan de wal, hoewel de ware zwerversgeest zich nimmer verloochende. „In die tijd was ik lid van een reisvereniging." Reepschieter Ook Toon Roozeboom begon zijn zeemansloopbaan op de visserij. als reepschieter toen hij veertien was. „Dat was op de Vlaardingen 38, een stoomlogger, zomer en winter op de haringvangst." Alles bij elkaar voer hij een jaar op loggers en trawlers. In 1949 kwam hij Smit & Co. als olieman op de fonkelnieuwe Noordzee. Toon Roozeboom was meteen zestien maanden van huis, slepend van Nederland naar Australië, vandaar naar Nieuw- Zeeland en terug naar Australië — en met de „losse" boot op Kaapstad aan. Na een paar reisjes op Portugees Oost-Afrika keerde de Noordzee tenslotte toch weer naar Nederland terug. „Het was mijn langste reis en tevens mijn mooiste", vindt Toon Roozeboom. „Ik heb weleens meer een gezellige boot gehad, maar dit sloeg alles." Hup, Holland, hup Ik wijs op zijn rug, waar op zijn werktenue uitstekend de naam Ierse Zee te lezen is en veronderstel dat dit schip zijn favoriete sleepboot is. De Ierse Zee is de vroegere Zwarte Zee, een beroemde sleper, die zijn naam aan onze super sleepboot heeft moeten afstaan. „Nee", zegt Toon. „Daar heb ik namelijk vier maanden op gevaren. Maar ik dank er wel mijn mooiste belevenis aan. Weet je wel, toen we de Seven Seas vastmaakten. Hup. Holland, hup, zongen die mensen. Zoiets maak je nooit meer mee." De kans lijkt klein. Vooral omdat Toon Roozeboom zich voorgenomen heeft over anderhalf jaar voorgoed de wal op te gaan. ,,Dan ben ik zestig", zegt hij. „Het is mooi geweest zo." Heel mooi zelfs, maar wedden dm. Toon weer lid wordt van een reisvereniging? WORDT VERVOLGD. Bron: Algemeen Dagblad Tekst: Piet van den Broecke fotograaf: Onbekend Artikelenserie uit collectie familie Lissenberg Schiedam * De Zwarte Zee en Ile de France zijn beide gebouwd door vennoten van I.H.C. Holland N.V. De eerste door Smit te Kinderdijk en de tweede door Werf Gusto te Schiedam *Donderdag 6 januari vertrok het boorplatform onder grote belang­stelling van de Werf te Schiedam. Op de rivier werd het getrokken door de sleepboten Azië, Europa, Schouwenbank en Steenbank, alsmede de sterkste sleepboot ter we­reld, de Zwarte Zee. Op zee ging deze laatste alleen verder met de zware sleep voor een tocht van 2600 mijl. De belevenissen gedurende deze lange sleepreis werden dagelijks in het Algemeen Dagblad beschreven onder de aanduiding: "Op vijf poten naar Dakar"! Tijdens de tocht naar zee werden o.a. filmopnamen gemaakt voor het bioscoopjournaal (Polygoon) en voor de Nederlandse, Duitse en Engelse televisie. bron: Gusto Berichten No. 2 1966 Stichting Erfgoed Werf Gusto 19-04-2019 ... Meer zienMinder zien

Op Vijf Poten Naar Dakar* (13)

1 dage geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

1978: Nog een mooie foto, gemaakt in het verre Japan. Het inschepen van de twee gieken van de 'Balder'. Een hangt in de takels van de twee bokken en op de achtergrond ligt er al een op het ponton.

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen
... Meer zienMinder zien

1978: Nog een mooie foto, gemaakt in het verre Japan. Het inschepen van de twee gieken van de Balder. Een hangt in de takels van de twee bokken en op de achtergrond ligt er al een op het ponton. 

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen

1 dage geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

In 1958 krijgt de afdeling Staalbouw van Werf Gusto een mooie opdracht uit te voeren niet ver van huis. De onderdelen konden met een vrachtwagen afgeleverd worden aan het eind van de Mathenesserstraat. Vanuit het kantoor keek men er a.h.w. recht op. We zouden bijna zeggen Je bent een echte "Gustoriaan" als je weet voor welk ook typisch Schiedams bedrijf dit werk werd uitgevoerd.

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend.

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen
... Meer zienMinder zien

In 1958 krijgt de afdeling Staalbouw van Werf Gusto een mooie opdracht uit te voeren niet ver van huis. De onderdelen konden met een vrachtwagen afgeleverd worden aan het eind van de Mathenesserstraat. Vanuit het kantoor keek men er a.h.w. recht op. We zouden bijna zeggen Je bent een echte Gustoriaan als je weet voor welk ook typisch Schiedams bedrijf dit werk werd uitgevoerd. 

foto: Collectie St. Erfgoed Werf Gusto / fotograaf: Onbekend.

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen

 

Reageer op Facebook

Het lijkt op iets voor de glasfabriek?

1 dage geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

Op Vijf Poten Naar Dakar* (12)KOK ROTTEVEEL BLIJFT LACHEN A/B ZWARTE ZEE, 41° 40' NOORD. 16° 15' WEST, DONDERDAGMORGEN Aad Rotteveel is vandaag weer eens een geplaagd man. Een onweersfront dat ons kort voor middernacht passeerde, veroorzaakte zoveel wind en een dermate hoge deining, dat wij ons uiterst behoedzaam moeten voortbewegen over de dekken. Dertig magen vullen is geen kleinigheid De arbeid in een kombuis betekent onder dergelijke omstandigheden gekkenwerk. Maar het dient te geschieden, aangezien dertig hongerige magen, verdeeld over twee messrooms, rond het middaguur gevuld moeten worden. Daarom zet onze 22-jarige Schiedamse kok de stormlatten maar weer om het indrukwekkende elektrische fornuis en begint op een nog tamelijk pril uur te kokkerellen. Prak Wie mocht denken dat aan boord van zeeslepers maar raak gegeten wordt, dat daar geen eisen worden gesteld of dat er af en toe een opgewarmde prak van de vorige dag wordt genuttigd omdat het gemak nu eenmaal overal de mens dient. kan zich niet pijnlijker vergissen. Kok Rotteveel is een volleerde vakman, nota bene een banketbakker met papieren en een alleszins verdienstelijk slager. Zijn brood is uit de kunst; hij kan geruime tijd redeneren over de wenselijkheid van iedere dag een ander sausje bij het middageten en het is om koud van te worden als men ziet met welk een elan en vakmanschap hij de achtervoet van een os uitbeent. Humeur Goed of slecht weer, Aad Rotte-veel verliest nooit zijn goede humeur. Zelfs zoeven niet, toen een azijnfles zijn nek brak op de schedel van de kok, nadat de fles door een plotselinge beweging van het schip van een kastplank was gezwiept. En hij bleef ook lachen tijdens het slechte weer van de vorige week, toen in een klap tweehonderd eieren werden geveld. „Zo is het leven nu eenmaal",' filosofeert hij. Kok Rotteveel heeft één nadeel. Dat is niet dat hij zoveel praat, want wat hij te zeggen heeft is meestal de moeite van het beluisteren wel waard. Maar hij is altijd in de vierde versnelling bezig, hetgeen zowel vermoeiend als onpraktisch is. Je kunt het immers niet tot in het oneindige laten herhalen en zodoende gaat veel van zijn conversatie verloren. Attractief Wel heb ik begrepen dat voor een kok het varen op een sleepboot vele malen attractiever is dan op een passagiersschip. „Hier ben je alles", zegt hij verduidelijkend. Hij schijnt het niet leuk te vinden dat op luxe oceaanstomers de gastronomen als het ware per gerecht gespecialiseerd zijn. Bovendien is hij in de kombuis van de Zwarte Zee de baas en het duurt natuurlijk wel even voor je zover op de Nieuw Amsterdam bent. Hij kan het ook niet waarderen dat op passagiersschepen rijkelijke hoeveelheden voedsel onaangeroerd blijven. „Hier wordt alles opgegeten", constateert hij met vreugde. „Dat vind ik fijn, want dan weet ik tenminste dat het gesmaakt heeft". De Zwarte Zee haalt weer eens flink uit en een golf spoelt over het sloependek. De buitendeur van de kombuis staat open, maar het water wordt gekeerd door een hoge, ijzeren drempel. Zonnig Het is een zonnige morgen. Er staat echter veel wind, die met kracht acht uit het zuidwesten waait. Een zeer hoge zee, iets voorlijker dan dwars inkomend, belet de Zwarte Zee ook maar enige voortgang van betekenis te maken. De laatste zes uur hebben wij vijf mijl afgelegd. „Ik vaar graag bij Smit", zegt Aad Rotteveel, die in zijn vijf jaren op zee bij evenzovele rederijen als kok heeft geopereerd. Verlof „Geef mij maar lange reizen, Zes, zeven maanden weg en drie maanden verlof als je thuiskomt. Dat is toch een prachtig leven voor een vrijgezel!” Na wat rosbief te hebben gekeurd verlaat ik de kombuis. Het schip slingert weer hevig. Voor de derde maal in weinig tijd loopt de kerry-soep uit een gamel, die toch voor de helft gevuld is. Voor derde maal haast Aad Rotteveel zich zijn fornuis schoon te maken en hij blijft lachen. „Zo is het leven", hoor ik hem nog roepen. WORDT VERVOLGD. Bron: Algemeen Dagblad Tekst: Piet van den Broecke fotograaf: Onbekend Artikelenserie uit collectie familie Lissenberg Schiedam * De Zwarte Zee en Ile de France zijn beide gebouwd door vennoten van I.H.C. Holland N.V. De eerste door Smit te Kinderdijk en de tweede door Werf Gusto te Schiedam *Donderdag 6 januari vertrok het boorplatform onder grote belang­stelling van de Werf te Schiedam. Op de rivier werd het getrokken door de sleepboten Azië, Europa, Schouwenbank en Steenbank, alsmede de sterkste sleepboot ter we­reld, de Zwarte Zee. Op zee ging deze laatste alleen verder met de zware sleep voor een tocht van 2600 mijl. De belevenissen gedurende deze lange sleepreis werden dagelijks in het Algemeen Dagblad beschreven onder de aanduiding: "Op vijf poten naar Dakar"! Tijdens de tocht naar zee werden o.a. filmopnamen gemaakt voor het bioscoopjournaal (Polygoon) en voor de Nederlandse, Duitse en Engelse televisie. bron: Gusto Berichten No. 2 1966 Stichting Erfgoed Werf Gusto 18-04-2019 ... Meer zienMinder zien

Op Vijf Poten Naar Dakar* (12)

2 dagen geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

Op Vijf Poten Naar Dakar* (11)Cor v. Beelen: net of je ten anker ligt A/B ZWARTE ZEE, 42° 41' NOORD, 16° 15' WEST WOENSDAGMORGEN „Je bent een soort stierenvechter als je in zwaar weer met die draad bezig bent en je moet het leren van de opdoffers die je krijgt. Ja, ik heb meer dan eens in de goot gelegen, en dat was dan echt niet van de drank". De bootsman van de Zwarte Zee is aan het woord, Cor van Beelen (37) uit Katwijk aan Zee. Hij is de voortreffelijke aanvoerder van de matrozen; een ploeg van louter jonge, felle kerels, die als voornaamste opdracht hebben de sleepdraad in puike conditie te houden. De tros is het alom aanvaarde troetelkind van „de boots" en zijn mannen. Alleen, de omstandigheden waaronder aan de tros moet worden gewerkt, vallen niet altijd mee. Gisteravond was het weer eens bar en boos. Er stond een ruwe. steile zee, die onder invloed van windkracht 7 op gezette tijden over het achterdek hoosde. De Zwarte Zee stampte en slingerde dat het een lust was. Tussen de bogen op het spiegelgladde, hellende dek staande, probeerde Cor van Beelen samen met matroos Piet Salverda (20) de sleden die de draad tegen het schavielen over de bogen beschermen, op hun plaats te krijgen. Salverda is een prima knaap uit het Zeeuwse Kruiningen, die het klappen van de sleep-bootzweep al aardig kent. De mannen werkten gespannen door in het licht van een schijnwerper. De felle stralenbundel maakte van het achterdek een arena, waarin de mannen vochten met de draad en eromheen heerste een inktzwarte duisternis, die slechts werd onderbroken door de witte flanken van de renpaarden, die ons in gesloten gelederen voorbij ruisten. Nu en dan beroerde de schijnwerper het woest kolkende schroefwater, dat dan fel blauw en wit oplichtte tegen de donkere achtergrond. Getij gekeerd Nu is het getij dan gekeerd, d.w.z.: het weer is een stuk opgeknapt. Een gouden zon is daarstraks tevoorschijn gekomen op een plaats aan de horizon, waarachter wij — honderden mijlen van hier — de Portugese kust weten. De ernstige dreigingen van de voorbije nacht hebben plaats gemaakt voor een alleszins acceptabele ochtend. In mijn colbertje leun ik tegen de tevreden rokende schoorsteen van de Zwarte Zee. Naast me bootsman Van Beelen, die met een onwaarschijnlijk dikke naald bezig is het doorgesneden dekzeil van een reddingssloep te repareren. Hij vat zijn taak erg serieus op. „Als bootsman", zegt hij, „moet je de anderen inspireren. Je mag nooit je geduld verliezen en je zult altijd bij je positieven moeten blijven. Let bij slecht weer, als de draad zo nu en dan met grote kracht overzwiept, goed op je eigen kop, maar pas er evenzeer voor op dat die van een ander niet over de muur verdaagt". Cor van Beelen is, als velen in de sleepvaart, bij de visserij begonnen. Als zeventienjarige monsterde hij als reepschieter op een Katwijkse trawler. Hij maakte menige haringrace mee op een schip, dat ieder jaar net niet won. Visserij Na zijn diensttijd keerde hij nog voor twee jaar naar de visserij terug, tot hij in 1954 op de oude Schelde zijn, entree in de zeesleepvaart maakte. Cor van Beelen maakte snel promotie. Binnen twee jaar was de Katwijker bootsman op de Oceaan. „Daarmee maakten wij in één jaar 36.000 sleepmijlen. Het was een record dat nog steeds niet is verbeterd." Hij weet nog goed, dat zij eind februari 1957 uit het Engelse Poole met een bak naar Maracaibo vertrokken. Een duwsleepboot werd van New Orleans naar Buenos Aires gebracht en samen met de Clyde sleepte de Oceaan een Argentijnse kruiser van Bahia Blanca naar een Japanse sloper. Na nog wat korte reizen in het Caraïbische gebied nam zij tenslotte in New Orleans een gaslichter op sleeptouw, die bij de Azoren door de Rode Zee werd overgenomen. Twee dagen voor Kerstmis keerde de Oceaan in de thuishaven terug. Nu is bootsman Van Beelen dus mede verantwoordelijk voor de tros van de Zwarte Zee, de super-sleepboot, die alleen al voor gebruik op de sleeplier vijf kilometer draad in de ruimen heeft. Daar komen dan nog een stuk of vijftien voorlopers bij, vijf dubbele nylonrekkers van 14,5 duim en één manillatros. Nooit gebruikt Die laatste, een uit zijn krachten gegroeide boa-constrictor van 24 duim en 110 meter lang, is op de Zwarte Zee nog nooit gebruikt. Het manilla verliest hard terrein in de sleepvaart en wordt verdrongen door de veel lichtere en dunnere nylonrekker. Een ernstig nadeel van manillatrossen is bovendien dat zij opteren, zelfs wanneer zij niet worden gebruikt. Zij rotten weg, van binnenuit en zijn daarom onbetrouwbaar. Sleepverbindingen waren voor de oorlog nooit langer dan goed driehonderd meter. Zij werden gevormd door een manillatros van tweehonderd meter met aan weerszijden een stalen voorloper van zestig meter. Met de komst van de motorsleepboten deden de sleepwinches hun intrede. Daar kon vijfhonderd meter draad op. De Zwarte Zee voert één kilometer sleepdraad op de trommels, want de verbindingen worden langer naarmate de objecten die worden versleept, zwaarder zijn en de sleepboten krachtiger. De Ile de France ligt op ruim elfhonderd meter achter de Zwarte Zee, een respectabele afstand. Het is het zesde booreiland dat Cor van Beelen versleept. Zij liggen rustiger aan de tros dan schepen, vindt hij. Toch heeft hij het niet op booreilanden voorzien. „'t Lijkt wel of je de hele reis ten anker ligt", meent de bootsman. En volgens mij heeft hij nog gelijk ook. WORDT VERVOLGD. Bron: Algemeen Dagblad Tekst: Piet van den Broecke fotograaf: Onbekend Artikelenserie uit collectie familie Lissenberg Schiedam * De Zwarte Zee en Ile de France zijn beide gebouwd door vennoten van I.H.C. Holland N.V. De eerste door Smit te Kinderdijk en de tweede door Werf Gusto te Schiedam *Donderdag 6 januari vertrok het boorplatform onder grote belang­stelling van de Werf te Schiedam. Op de rivier werd het getrokken door de sleepboten Azië, Europa, Schouwenbank en Steenbank, alsmede de sterkste sleepboot ter we­reld, de Zwarte Zee. Op zee ging deze laatste alleen verder met de zware sleep voor een tocht van 2600 mijl. De belevenissen gedurende deze lange sleepreis werden dagelijks in het Algemeen Dagblad beschreven onder de aanduiding: "Op vijf poten naar Dakar"! Tijdens de tocht naar zee werden o.a. filmopnamen gemaakt voor het bioscoopjournaal (Polygoon) en voor de Nederlandse, Duitse en Engelse televisie. bron: Gusto Berichten No. 2 1966 Stichting Erfgoed Werf Gusto 17-04-2019 ... Meer zienMinder zien

Op Vijf Poten Naar Dakar* (11)

 

Reageer op Facebook

Prachtig hoor, trots op het verleden maar het heden mag er ook zijn.

2 dagen geleden

St. Erfgoed Werf Gusto

Een mooie opname van een deel van de werf uit 1920+. In de ‘Gustohaven’ ligt rechts afgemeerd de 300 p.k. sleepboot ‘Matiota’ (Bnr. 513). Deze sleepboot had een bouwnummer uit 1916. De sleepboot is in 1929 verkocht aan Portugal. Wat het verhaal is van de sleepboot is niet bekend. Er wordt in de kranten geen gewag gemaakt van een tewaterlating van een sleepboot, of het moet het bericht zijn van 19 september 1918 uit de Nieuwe Schiedamsche Courant. Men maakte daarin melding van een sleepboot op de helling van Gusto, aangekocht door de Nederlandse Regering. Deze sleepboot staat niet op de orderlijsten van Werf Gusto.
Voorts liggen in de ‘Gustohaven’ de beide zolderschuiten afgemeerd. Rechts op de kade ligt een giek van een nieuwe drijvende kraan in aanbouw (Waarschijnlijk Bnr. 552 (1922) – deze kraan van 150 ton werd uitgerust met eenzelfde rechte giek als de beide 200 tons kranen met de Bnr’s 483 en 488), het ponton ligt links afgemeerd bij de ingang van de Merwehaven. Op het ponton is de kegel geplaatst, waaromheen de kraan vrij kan draaien. Bij de ingang van de ‘Gustohaven ligt de 200 tons kraan (Bnr. 483), die in 1926 verkocht zou worden aan de haven van Le Havre en werd omgedoopt tot 'Simbad'. Tussen het ponton van de 552 en de kraan 483 ligt een kolentransporteur, waarschijnlijk de ‘Bujun Maru’ (Bnr. 573 – 1924).

Wat de foto extra mooi maakt is het overvliegende vliegtuig van Zuid naar Noord. In die dagen een bezienswaardigheid. Er werden in die dagen nogal eens luchtopnames gemaakt door de KLM.

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen
... Meer zienMinder zien

Een mooie opname van een deel van de werf uit 1920+. In de ‘Gustohaven’ ligt rechts afgemeerd de 300 p.k. sleepboot ‘Matiota’ (Bnr. 513). Deze sleepboot had een bouwnummer uit 1916. De sleepboot is in 1929 verkocht aan Portugal. Wat het verhaal is van de sleepboot is niet bekend.  Er wordt in de kranten geen gewag gemaakt van een tewaterlating van een sleepboot, of het moet het bericht zijn van 19 september 1918 uit de Nieuwe Schiedamsche Courant. Men maakte daarin melding van een sleepboot op de helling van Gusto, aangekocht door de Nederlandse Regering. Deze sleepboot staat niet op de orderlijsten van Werf Gusto. 
Voorts liggen in de ‘Gustohaven’ de beide zolderschuiten afgemeerd. Rechts op de kade ligt een giek van een nieuwe drijvende kraan in aanbouw (Waarschijnlijk Bnr. 552 (1922) – deze kraan van 150 ton werd uitgerust met eenzelfde rechte giek als de beide 200 tons kranen met de Bnr’s 483 en 488), het ponton ligt links afgemeerd bij de ingang van de Merwehaven. Op het ponton is de kegel geplaatst, waaromheen de kraan vrij kan draaien. Bij de ingang van de ‘Gustohaven ligt de 200 tons kraan (Bnr. 483), die in 1926 verkocht zou worden aan de haven van Le Havre en werd omgedoopt tot Simbad.  Tussen het ponton van de 552 en de kraan 483 ligt een kolentransporteur, waarschijnlijk de ‘Bujun Maru’ (Bnr. 573 – 1924).

Wat de foto extra mooi maakt is het overvliegende vliegtuig van Zuid naar Noord. In die dagen een bezienswaardigheid. Er werden in die dagen nogal eens luchtopnames gemaakt door de KLM. 

#scheepswerf #werfgusto #gusto #afsmulders #scheepsbouw #offshore #bruggen #staalbouw #veerboten #spoorbruggen
Meer laden